به نام خدا

واقعا بچه ها چقدر پاک و معصومند.

منظورم خيلي بچه مثلا 2-3 ساله نيست. منظورم دانشجوهاي ترم اولي اند که هنوز درگير بازي نشده اند. مثل اين دوست ما که همين طور بود تا ترم 2 و بعد از عيد که يهو عين باباي قند عسل و البته از آن طرف متحول شد و با چهره متفاوت به دانشگاه آمد. ما هم مي گفتيم عيب ندارد جوان است. دو روز برايش جالب است و مي گذرد. گذشت اما نه به آن نحو که ما مي گفتيم.

امروز سه نفري داشتيم توي بوفه چاي مي خورديم که بي هوا آمد سر ميز ما. نشست و داد از گراني کلوچه اي که خريده و برنج و غيره. ما هم به عرف حرف هاي مراسم چاي دانشجويي پي گرفتيم. گفت اين حمله مردم براي خريد چيزهايي که گران مي شود به خاطر جنگ زدگي است و گفتيم و آره. صاف درآمد اين چادر شما هم اثر جنگ زدگي است که سه تامان کپ کرديم و شروع کرد دلايل تاريخي آوردن. نه که از چنين بحث هايي کم بياوريم. اتفاقا سه تامان خوره بحثيم و به قول فاطمه پاي انتقاد که وسط باشد، منتقدهاي قوي تر. چيزي که ما را زد توي ديوار جايي بود که براي فحش ايدئولوژيک انتخاب کرده بود. ديگر اصلا جاي اين نبود که بگوييم عزيز من انقلاب علويان سبزجامگان بود نه سياه جامگان و پوشش زرتشتيان چه بوده و هست و ...

باز به قول فاطمه بيا صاف تو روي آدم بگو گراني برنج و کلوچه گردن شماست و اين طور بازي نکن.

خلاصه کلام دفعه اول نبود از اين بازي ها مي ديديم اما دلم براي يکي دو ترم قبلش که حق به جانب آرايش غليظ نمي کرد و از دوستانه بودن جمع چاي خوردن براي آزار ما و توجيه خودش استفاده نمي کرد تنگ شد.

کاش اينقدر سياست زده نبوديم.